Podział choroby wieńcowej aktualnie obowiązujący został zaproponowany przez Kanadyjskie Towarzystwo Kardiologiczne i dzieli się na cztery klasy. Im wyższa klasa, tym bardziej zaawansowana choroba wieńcowa. Czynnikiem determinującym jest wysiłek fizyczny. Podział ten przypomina klasyfikację niewydolności krążenia zaproponowaną przez Nowojorskie Towarzystwo Kardiologiczne.

Klasa I – bóle wieńcowe występują tylko przy bardzo dużych i gwałtownych wysiłkach fizycznych. Codzienna aktywność fizyczna nie wywołuje dolegliwości.

Klasa II – bóle wieńcowe występują podczas szybkiego spaceru, przy wchodzeniu po schodach lub pod górę. Niekiedy pojawiają się po posiłkach lub na zimnym powietrzu.

Klasa III – bóle wieńcowe występują po przejściu mniej niż 200 metrów lub przy wejściu na pierwsze piętro; powodują znaczne ograniczenie aktywności.

Klasa IV – niezdolność do wykonania jakiegokolwiek wysiłku; bóle występują także w spoczynku.

Pamiętajmy, że przyczyną choroby wieńcowej jest zwężenie tętnic wieńcowych, które prowadzi do niedokrwienia serca, manifestującego się bólem wieńcowym o różnym czasie trwania i natężeniu. Długotrwałe niedokrwienie może doprowadzić do zawału serca, czyli martwicy mięśnia sercowego.

Najczęstszą przyczyną zwężenia jest miażdżyca naczyń wieńcowych spowodowana odkładaniem się cholesterolu w ścianie tętnic. Im wyższe stężenie cholesterolu we krwi, tym większe ryzyko rozwoju miażdżycy.

Inne przyczyny to skurcz naczyń wieńcowych, zaburzenia mikrokrążenia wieńcowego, anemia, procesy zapalne oraz zaburzenia metaboliczne, np. nadczynność tarczycy.

Rokowanie

Rokowanie w chorobie wieńcowej zależy od stopnia zwężenia naczyń wieńcowych, liczby zwężonych naczyń, szybkiej diagnostyki i prawidłowego rozpoznania, przeprowadzonych interwencji na naczyniach wieńcowych (angioplastyka tętnic wieńcowych z implantacją stentów, operacja pomostów aortalno-wieńcowych), systematycznego leczenia stosowanego do końca życia, utrzymania prawidłowej masy ciała, aktywności fizycznej, eliminacji czynników ryzyka oraz stałej kontroli lekarza kardiologa.

Regularne badania kontrolne pozwalają monitorować skuteczność leczenia i zapobiegać kolejnym incydentom wieńcowym.